Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017



                      Κομπορρημοσύνη



Κι εκεί που καυχιέται, λέει, ο άνθρωπος έρχεται ο Θεός και του το παίρνει για να του δώσει λίγη ταπείνωση επειδή, μάλλον, αυτήν χρειάζεται. Η έπαρση για απόκτημα, ανδραγάθημα, υγεία, φράγκα , σχέση κ.α., ωχριά μπροστά στην ρήση «Τα πάντα ρει» και τίποτα δεν είναι μόνιμο και στάνταρ, πέραν του θανάτου βεβαίως-βεβαίως.

Ή οι άλλοι, οι ερωτευμένοι… Ο έρωτας είναι πολύ ωραίος αλλά άμα δημοσιοποιείται, ‘Κοιτάτε μας…’, με βελάκια, ‘Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε…’ και οσονούπω χωρίζουν. Αυτό, μπορεί να’ναι ψιλοστάνταρ. Άλλωστε, που βρίσκεται η ωφέλεια; Η τάση και η ολοκλήρωση της υψιπετούς θωριάς-αλαζονείας-κομπασμού ‘κρεμάνε’ την ψυχή. Ο θαυμασμός των άλλων, αναμεμειγμένος συχνά με φθόνο και λοιπά ποταπά, μόνο αρνητική ενέργεια μεταφέρει, εν τέλει μπούμερανγκ.

Τι να λέμε; Είναι μυριάδες οι εκφάνσεις στις συμπεριφορές μας που χαρακτηρίζουν, και καλείσαι να τις προσέξεις. Με τον (σχεδόν) μηδενικό αλλά πολύτιμο ελεύθερο χρόνο. Με την τρεχάλα της ζωής, τις απώλειες, τις ελλείψεις, την απογοήτευση. Με την χαρά, που ούτε με το κυάλι την βλέπουμε, οφείλουμε να γνωρίσουμε κάτι τις από τον εαυτό μας, να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε και με βαθειά ανάσα να προχωρήσουμε μπροστά.

                                                                 Καλώς όρισες, 2018!

Κείμενο-Φωτ. Ασπασία Μπέτα

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017


                                                             
                                         Στρουθοκάμηλος



Ο ψιλόλιγνος-μακρύδρομος λαιμός της στηρίζει το μικροσκοπικό κεφάλι καθώς τα μεγάλα μάτια της με διαπερνούν με το βλέμμα και με καθηλώνουν στην πρωτόγνωρη και συγκινητική εικόνα του τεράστιου πουλιού. Κι αυτό το ζώο (όπως όλα τα ζώα) οσμίζεται τον φόβο ή διαισθάνεται την καλή προαίρεση (της υποβόσκουσας) καθώς ανταποδίδει την συμπάθεια με ένα φιλάκι ραμφωτό! Ένοιωσα την στιγμή μου να κλονίζεται με τούτη την ‘απλοχεριά’ της φύσης, σ’ αυτό το ρεπορτάζ της περιοχής Λαυρίου όπου εκτρέφοντο (;) κάποιοι-αρκετοί στρουθοκάμηλοι.


Κείμενο-Φωτ. Ασπασία Μπέτα

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Φαντασία

ΤΕΤΑΡΤΗ 15-11-2017



        Παρατηρώντας ένα ντοκυμαντέρ για την φύση στην καλή ΕΡΤ 2, το μυαλό μου (;) πήγε παρά ‘κει και είδε την ματαιότητα όλων μας και πως την έχουμε ‘πατήσει’. Αντί να ζούμε σε απλές σκηνές, να καλλιεργούμε την γη προστατεύοντας τα ζώα (πλην της βρώσης), να εξελίσσουμε εαυτόν αγαπώντας ο ένας τον άλλον, σ’αυτήν την μια σταλιά ζωή που μας προσφέρεται… Φανταστικός κόσμος στους κήπους της Εδέμ! Θα ‘όπλιζε’, κατόπιν, με διαμαντάκια τα φτερά μας…

Αντ’ αυτού λοιπόν, σκοτώνουμε, αφανίζουμε, βουτάμε περιουσίες-χώρες ο ένας του άλλου, βουτηγμένοι στην λάσπη δεν σκεφτόμαστε καν, πως δεν παίρνουμε τίποτε μαζί μας… Με φίλο το τσιμέντο κι εχθρό το ίδιο μας το DNA, την φύση, δεν έχουμε και πολλές ελπίδες…

Και μην κοιτάμε προς τον Άρη… Άστα.



Κείμενο: Ασπασία Μπέτα – Φωτ. Νίκος Καββαδίας

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017


  ΧΑ ΛΟΝΓΚ – ΒΙΕΤΝΑΜ

Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
 
Χίλιες εννιακόσιες εξήντα εννέα κορυφές νησιών ξεπηδούν από τα γαλαζοπράσινα νερά του κόλπου Τονκίν στο Βιετνάμ. Μία γεωλογική ιστορία των τεκτονικών και ορογενετικών κινήσεων της περιοχής, 500 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Κείμενo: Ασπασία Μπέτα  -  Φωτ: Νίκος Καββαδίας

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Περπατώντας στο κέντρο του Μιλάνου


                           Καθεδρικός ναός του Duomo


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜ.  ΘΑΝΟΣ ΕΥΘΥΜΕΡΟΣ

ΦΩΤ. ΕΡΙΕΤΤΑ

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ



ΚΕΙΜΕΝΟ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ. ΘΑΝΟΣ ΕΥΘΥΜΕΡΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Όμορφος κόσμος ηθικός, αλλά είναι πράγματι αγγελικά πλασμένος για τα παιδιά, αυτά τα μικρά και αθώα πλασματάκια που μας γεμίζουν με ελπίδα και χαμόγελο κάθε μέρα.